వితా లతాంతాలు

12

ఉదయాన్నే
విరిసిన ప్రతిపువ్వు
నీ కాళ్ళావేళ్ళా పడి
బ్రతిమలాడుతోంది..

నీ అంగుళులు
తాకి తరించాలని

ఆ పువ్వు
వెదజల్లిన పరిమళం
నీ చుట్టూ
అల్లిబిల్లిగా తిరుగుతోంది

తన జీవితాన్ని
సార్ధకం చేసుకోవాలని

పువ్వు గొప్పా
నువ్వు గొప్పా
నన్ను పట్టి
పీడిస్తున్న సందేహం
.....

ఆశ్చర్యంతో
తలమునకలై
ఉన్న నన్ను తట్టి
బుగ్గ మెలిపెట్టి
సంశయం తీర్చావు ..

"సుమం
సంగతి ఏమో కాని
నీది మాత్రం
అలవికాని సౌందర్య దాహం.."

...బాలకృష్ణారెడ్డి

 నేను

కవిని కాను
నేను వ్రాసేదంతా
కవిత్వం అనలేను

నేను
పండితుణ్ణి కూడా కాను
నాలో పాండిత్యం ఏమాత్రం లేదు
అనవసర పాండిత్యం అసలే లేదు

ఏదీ
తోచనప్పుడు
పూలతో
గాలితో
మేఘాలతో
మేలమాడుతుంటాను

ఊసుబోక
వెన్నెలతో
మల్లెలతో
మందారాలతో
ముచ్చటిస్తుంటాను

ఆ మాటలే
ఆ పాటలే
అక్షరాలకు.
పదాలకు వినిపిస్తుంటాను

అవే
కవితలుగా
కావ్యాలుగా
గీతాలుగా
వెదజల్లుతుంటాను..

దానిని
మీరు కవిత్వం అంటారా
అది మీ ఇష్టం

కాదనడానికి
నేనెవరు
మీ అభీష్టం..

 కవితా లతాంతాలు

...13...
పూల
అందాలు పరికించి
గాలి గంధాలు మోసుకెళ్లింది .
.
మధుర
నాదాలు పలికించి
తేటి తేనియలు తీసుకెళ్లింది ..

ప్చ్..
ఇంతలోనే
ఏమీ లేని
దానినయ్యానని
అయ్యో పాపం.
కుసుమం
ఎంతగానో వాపోయింది..

......................

ఆ తోటలో
అడుగు పెట్టానో లేదో

అరవిరిసిన
కుసుమాలు
ఆనందంగా
నన్ను పలకరిస్తాయి ..

అప్పుడే
అటు వచ్చిన
తుమ్మెదలకు

నన్ను
తమను కీర్తించే
కవిగా పరిచయం చేస్తాయి..