మొగ్గ
పువ్వుగా మారుతున్న
దృశ్యం చూస్తున్నాను
సుమ దళాలలోకి
పరిమళాలు 
బిరబిరా చొరబడిన
సవ్వడి వింటున్నాను

సంరంభంతో
ఆ సౌరభాలను మోసుకెళ్తున్న
చిరుగాలి కెరటాల
కేరింతలు గమనిస్తున్నాను

వనమంతా వసంత శోభ
సంతరించు కొంటున్న ఆనందం
పువ్వు పువ్వులో
యవ్వనం చిందు లేస్తున్న
లాస్యం తిలకిస్తున్నాను

ఔను
నాకు ఆశ్చర్యం

ఆ పువ్వుల పరిమళం
నీ నవ్వుకి ఎలా వచ్చింది
ఆ మల్లియ తెల్లదనం
నీ పెదవి పైకి ఎప్పుడు చేరింది
ఆ మకరంద మాధుర్యం
అచ్చట ఎవ్వరు దాచింది

ఇన్ని
సోయగాలు
సరాగాలు
సౌభాగ్యాలు
ఏ పువ్వు నోచింది!

అందరూ
దీపాలు వెలిగించుకొనే వేళ
నేను
నీ రూపాన్ని వెలిగించుకుంటాను

అందరూ
మనుష రూపాలు ధరించి
స్వార్ధం మోసం దుర్మార్గం
తదితర మార్గాల వైపు
తరలి పోయే వేళ

నేనొక్కడినే
ఏటి కెదురీదే వానిలా
నీ దివ్య సౌందర్యం వైపు
నడక సాగిస్తాను

అందరికీ నేను
వెఱ్ఱివాడిలా కనిపించినా

ఎర్రని పెదవి వైపుగా నా నడక
ఓ దివ్యపథం చేరుకొనాలని
అద్భుత నిధిని చేకొనాలని

నాడు పేరెన్నిక గన్న కళాశాల,
కావలి జవహర్ భారతి
సాటిలేని మేటి అధ్యాపకుల
ధీనిధితో నిర్మించిన వారధి
వారి సన్నిధిలో ఎన్ని ప్రహసనాలో 
ఎన్ని సన్నివేశాలో ..
నాలోని కళాభినివేశానికి అక్కడే అందుకున్నా వెన్నెల హారతి

కావలి కళాశాలలో విద్యాభ్యాసం నా అదృష్టం . నేను అక్కడ చేరిన సంవత్సరమే కళాశాల పేరు జవహర్ భారతి గా మారింది .
ఆ నిలువెత్తు భవనం- టి ఆర్ ఆర్ బిల్డింగ్స్ లో 4 ఏళ్ళు అభ్యాసం ఒక అద్భుతం -
ఎదురుగా ‘రుతురంగ్’ బొటనికల్ గార్డెన్, పక్కనే టాంపో లైబ్రరీ -అక్కడే చలం శరత్ ఇలా ఎందఱో కవుల పరిచయం, ఎన్నెన్నో సదస్సుల ప్రాంగణం ఎం ఎం హాల్ ఇంకా దక్షిణాన విశ్వోదయ కళా ప్రాంగణం ఎన్నిమధురమైన జ్ఞాపకాలో ...

జవహర్ భారతిలో నన్ను నేను మనిషిగా కవిగా తీర్చి దిద్దుకున్న విధానం ..ఒక అపురూప జ్ఞాపకం . కళాశాల స్థాపకులు దొడ్ల రామచంద్రారెడ్డి గారు ఆ విద్యాలయాన్ని ఎంత ఉన్నతంగా తీర్చిదిద్డారో
అక్కడి ఆనాటి అధ్యాపకులు ఇంద్రగంటి హనుమచ్చాస్త్రి గారు భుజంగరాయ శర్మ గారు ,D R ,GGK, NSR మాణిక్యాల రావు, మాధవరావు, రామచంద్రారెడ్డి గారు ... ఇలా ఇంకా ఎందఱో

ఎందుకో ఈ గతాన్ని ,అద్భుతాన్ని ప్రాంగణాన్ని పరిసరాలను ఒకసారి గుర్తు చేసుకోవాలని అనిపించింది