ఒక రేయి అడిగింది

ఒక రేయి అడిగింది
ఒంటరిగా ఎలా ఉన్నావని
కనుదోయి అడిగింది
కబురులు కావాలా అని //

చిగురు పెదవి నవ్వింది
చిత్రాలు చేసుకొమ్మని
చిరు నవ్వు చెప్పింది
కావ్యాలు రాసుకొమ్మని
సిగపువ్వు పిలిచింది
యుగళ గీతమై రమ్మని

మొగమాట మేలంది
మొగలిపూల సౌరభం
తగుమాట లాడింది
దరిజేరిన తన్మయం
బిగువింక చాలంది
బిడియాల గడుసుదనం

ఒడిలోన వాలింది
సుడిగాలి సోయగం
మిడిమేల మేలంది
నాలోని ఓ సగం
ఇక చాలు చాలంది
నడిరేయి నాటకం

పురి విప్పిన పరువాలు

దాచుకోకమ్మా కోకమ్మా
పూతరేకుల పరువాలు
దాచాబోకమ్మా రైకమ్మ
పూలతావుల లావణ్యాలు //

ఎంత దాచినా దాగవులే
దోరదోర అందాలు
ఎంత ఆపినా ఆగవులే
అరజారిన పయ్యెదలు

ఏ పాపం ఎరుగవులే
కంపించే అధరాలు
ఏ శాపం ఇవ్వవులే
ఎరుపెక్కిన నయనాలు //

ఎవరో ఒకరికి ఇవ్వాలి
దాచిన సిరి సంపదలు
ఇంకొకరికి అంకిత మివ్వాలి
మూసిన పెదవుల ముచ్చటలు
ఏ ఎండ కన్ను ఎరుగనివి
పురి విప్పిన పరువాలు
ఎంత ఇచ్చినా తరగనివి
ఈ ముద్దు మురిపాలు //

ఈ శోకం ఎన్నాళ్ళు

చీకటి వాకిట ఉన్నావా
ఈ శోకం ఎన్నాళ్లన్నావా
వేకువ రాకను చూసావా
తూర్పు తీర్పును విన్నావా
అదే అదే జీవితం --ఏదీ కాదు శాశ్వతం
మానును నిన్నటి గాయం- గాయం మానుట ఖాయం//

శోకం పొంగిన వేళ ఆగదులె కన్నీరు
ఆనందంలో కూడా అదియే కన్నీరు
నవ్వినా ఏడ్చినా కన్నీరే
కన్ను తెలుసుకున్న ఆ సత్యం
మనిషికి తెలియదు విచిత్రం//

ఆకులు రాలిన వేళ
చెట్టుకు లేదు శోకం
చిగురులు వేసిన వేళ
అంతా హర్షాతిరేకం
అరుదెంచిన ఆ ఋతు గానం
ప్రక్రుతి నేర్చిన ఆ పాఠం
మనకు తెలియదు మన ఖర్మం //